De smaak van… pijn Nov. ’21

Posted by on nov 7, 2021 in Alles, De Smaak van Stel... Blog | 3 Comments

Zo zei de oude healer tegen de ziel:

“Het is niet je rug die pijn doet, maar de last die je draagt.

Het zijn niet je ogen die pijn doen, maar het onrecht dat je ziet.

Het is niet je hoofd dat pijn doet, maar je gedachten.

Het is niet je keel die pijn doet, maar dat wat je niet durft te vertellen.

Het is niet je buik die pijn doet, maar je ziel die niet kan verteren wat er rondom jou gebeurt.

Het is niet je lever die pijn doet, maar de boosheid van binnen.

Het is niet je hart dat pijn doet, maar het gebrek aan liefde.

Het is de Liefde zelf, die al deze pijn kan genezen. Liefde is het meest krachtige medicijn.”

 

 

Ik had weer eens last van mijn rug een paar weken lang. Moeilijk werken, minder werken, anders werken? Rust houden of juist blijven bewegen (maar hoe dan?!)? Pijnstillers nemen of het laten zijn?

Pffff. Lastig hoor. Met migraine is het duidelijk: zo snel mogelijk naar bed, warm houden, donker, stilte, slapen en dan na twee dagen weer langzaam opkrabbelen. Hiermee liep ik door. Met die last op mijn rug. Maar wat is dan die last die ik draag? Maar Stel, dat weet je toch heel goed? En inderdaad, als ik dan mezelf even terug trek, stil word of naar buiten ga, dan merk ik dat het voelt alsof de mist optrekt en ik kan zien wat er scheelt.

Nu is dat een angstig onderbuikgevoel. Ik ben niet angstig aangelegd en wil dat ook niet zijn, maar met alles wat er om me heen gebeurt overkomt me dat dus toch. En als ik me dan afvraag wat er onder die angst zit, is dat verdriet. Om de onrechtvaardigheid dat ik nu de boeman blijk te zijn in deze tijd. Terwijl ik zo goed zorg voor mezelf, zowel op fysiek als mentaal als spiritueel vlak. Hoe kan het dan dat ik nu als schuldige wordt aangewezen voor zoveel leed van anderen?

Dat trek ik niet. Dat is een zware last. 

Wat helpt me dan? Erover praten met liefdevolle naasten. Let wel: dat zijn niet altijd gelijkgezinden, maar wel mensen die luisteren en vragen en dat op een ‘normale’ manier doen. Agree to disagree, zo’n mooie uitdrukking in het Engels! Laten we elkaar niet slechts tolereren, maar complementeren. Na zulke gesprekken voel ik al een pakketje pijn afglijden. En de rest wil ik vanuit mezelf laten afglijden, door vooral vanuit Liefde te blijven leven. Steeds weer. Dus mijn stem laten horen, maar dan weer stilte om te leven wat ik verkondig. En me niet mee laten trekken om mijn mening net zo hard neer te zetten als anderen, om maar gehoord te worden. Dan valt er een last van mijn schouders en kan ik mijn rug weer rechten!

(Zo, dit lijkt wel een preek?!)

Wat ik ook heel fijn vind als ik pijn heb, is het in te smeren met een kruidenolie. Favoriet is de Arnica massageolie van Weleda. Lekker met natte handen over de pijnlijke plek wrijven, en dan op het laatst even over mijn gezicht. Maar ik maak het ook graag zelf en had al wat kruiden op olie gezet hiervoor. Vandaag ging ik heerlijk heksen en nu heb ik weer een mooie wintervoorraad (verkoudheidstinctuur van weegbree, citroenmelisse, tijm en salie, celluliteszalf van klimop, en pijnstillende olie). Die laatste is zo bijzonder! Deze site legt heel duidelijk uit wat de werking is van moerrasspirea:

http://www.kruidenmassages.nl/moerasspirea.html

Aspirine is afgeleid van deze naam. Ik heb een maceraat gemaakt ervan: bloesem in olie weken laten trekken, en dan zeven. Dan kun je hem insmeren op pijnlijke plekken. Vorig jaar lukte hij supergoed: rook heerlijk naar amandel en deed echt wat voor mij. Dit jaar ben ik zo suf geweest om extra vierge olijfolie te nemen, waardoor ik straks eerder naar pizza ruik dan naar amandel…?! Maar deze manier van werken is zo mooi: goed opletten in de natuur wat er groeit en bloeit, plukken wat je nodig hebt, wegzetten op olie en… wachten! En als je er dan later je eigen olie of zalf (met een beetje bijenwas) van krijgt, is dat bijzonder. Ook mooi om cadeau te geven. 

 

Een ander hulpmiddel voor mij is chocola! Dat helpt altijd. Dus heb ik als toetje tiramisu gemaakt. Gewoon op gevoel, iets minder ongezond. Lange vingers (glutenvrij) overgoten met een kopje sterke koffie met wat likeur, een crème gemaakt van mascarpone, schapenyoghurt, vanille en ahornsiroop, en vier uur in de koelkast. En hoppetee, weg is het laatste restje rugpijn!! 😉

 

Ik wens iedereen, ieder met zijn eigen aardigheden, een hoopvolle tijd toe. Soms is pijn nodig om te groeien, soms helpt woede je even verder, net als in het lied over de zalm van Michele Najlis. (Dit zegt kerkliedwiki erover: “Dit lied brengt onder woorden dat een onderdrukkende buitenwereld je van jezelf kan vervreemden. Wanneer je geen macht meer hebt over je eigen handelen, misschien zelfs over je eigen lichaam, wanneer je onvoldoende invloed hebt op de werkelijkheid om je heen, dan kan dat een ervaring geven alsof je jezelf kwijt bent. Maar de laatste zes regels roepen op het daarbij niet te laten, jezelf bijeen te rapen en met alles wat in je is je te verzetten tegen die werkelijkheid. De slotregels geven de belofte dat het niet vergeefs zal zijn.”)

“Ga dan als de zalm tegen de stroom in, met alle razernij van je woede.

Wanhoop niet; het water zal stenen breken.”

Groet en ga goed,

S.tel

3 Comments

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.